Blog :

Poëzie

olla de presión

 

en daar bent U weer, Señor, in het vermeende land van uw voorouders want sinds de 80jarige oorlog heeft iedere Brabander wel ergens wat Spaanse genen in zijn hiel, zijn oksel of achter zijn ellebogen,

van een donkergeoogde, goedkope huursoldaat uit Villajoyosa,

die zich als ‘Señor’ voorstelde aan een boerendochter

uit Schijndel of St. Michielsgestel, -als ze geluk had

en hij de moeite nam om zich voor te stellen.

‘godnondeju, sterk zaad, die Spanjaarden,’ mompelden ze

tachtig jaar later, Señor, als er plotseling opnieuw een spruit

met grote, zwarte ogen geboren werd

in een bleke brabantse familie!

cabron, cojones! Welkom terug, broeder bleekneus, in de gierende wind

van de Madrileense hoogvlakte, waar in de tijd van de hertog van Alva

reusachtige wouden groeiden, van reusachtige Spaanse eiken, waarin

het mysterie van de zwarte Godin beschermd werd

door gnomos, elfos, y duendes,

totdat de hertog van Alva, of een andere koortsige, omhooggevallen Mongool

er een Armada van moest bouwen om er de wereld mee te veroveren.

Olla de presión! Amortiguador, hijo de puta!

Welkom, Señor, in een nieuwe taal, met nieuwe woorden,

boordevol bulderende klinkers die we vol, vet, knallend vanuit de keel,

ronkend vanuit de borst, boerend uit de buik in je gezicht smijten. Barata

es precioso! Maar, Señor, geloof je dat boekje, dat je vertelt dat een Mujer hetzelfde is

als een vrouw, een Coche een ander woord voor

‘auto’, en een Olla de Presión

hetzelfde ding als een Snel Kook Pan? Denk je dat Afrika netjes ophoudt

bij de Straat van Gibraltar? Vale, vale, vale, Senor.

Voy a ser tu amigo, y voy a me dar un paseo

contigo. Probeer deze taal niet te spreken voor

je hem kunt verstaan. Probeer er eerst in te bidden, te dichten of desnoods te zingen…

Señor!

Wees Niet Bang, Señor! Wees zelfs niet benauwd, timide, ongemakkelijk, bescheiden, goedwillend of fatsoenlijk. De zachte draken van Europa kunnen deze gebarsten grond niet hebben onder hun voeten.

Señor!

We zijn uit sterk zaad geboren. Y tambien

los arboles, las piedras, los perros, incluso los hombres.

El Señor es contigo, Señor , jllena eres de gracia, en gezegend is Jesus, de steen in je maag!

Ga dus, pelgrim, ga.. Zet je voeten in het rode zand, ga tussen die vijftienhonderd olijfbomen, zonder ze te tellen, y escucha, escucha, eschucha…

 

 

 

Bedankt

 

Bedankt dat u mij

de weg gewezen hebt-

bedankt voor het uitzwaaien, bedankt

voor de cadeaux voor onderweg.

 

Bedankt voor uw vriendelijk gezicht,

bedankt voor uw geur, bedankt voor uw

zwarte overjas en uw paraplu, bedankt

voor uw rimpels en uw ouderdom.

 

Wie bent u? Wie bent u geweest?

Wie zult u zijn? Wie zal ik zijn nu ik schuddend

de toekomst in rijd? Wie zult u zijn als ik terugkom?

 

Reiken

 

Deze woorden,

naar de hemel

reikend als de takken

van de bomen die zich

buigen buiten mijn raam

terwijl ik denk aan

jou of enig andere

geliefde:

vertellen

dat de hemel

reikt naar ieder

reiken om het te

kussen, soms

merkbaar

op de lippen

waarop lachen

zichtbaar wordt

om de vraag

of wortels de aarde

bereiken

of een vogel de tak

die hij koos

om te rusten

of de wilde paarden

in volle galop

zich straks zullen

baden in de zee.

en of die zee de kust

bereikt

ja, laten we opnieuw

geboren worden als

laten we zeggen iets

om te omhelzen

Liedteksten

De Vrede van Nijmegen

 

Vader vertel me over vrede

jij die de oorlog hebt gekend

je leerde zwijgen als een vent

maar je ogen zeggen dat je hebt geleden

Mijn broer vertel me over vrede

je zegt ‘de zaken gaan zo slecht

elke dag is een gevecht’

en ik hoor de stem van het verleden

Vrede vertel me over vrede

waarom ben je altijd zo ver weg

iets hoogs iets hemels dat niet echt

gemaakt is voor ons hier beneden

ik kan niet anders dan dichtbij zijn

ik zat vlak naast je in de trein

en je keek maar naar je telefoon

en niet een keer keek je opzij


zet die ene stap en ga het aan

want wie de vreemde leert verstaan

brengt de hemel naar beneden

in jouw vreemde land aan de overkant

alleen mijn stap, alleen jouw hand

vind ik mezelf in jou terug

en de wereld is zo mooi vanaf

de brug

Mijn stad ik hoorde van de vrede

die ooit getekend werd in jou

een mooie brug werd hier gebouwd

en ik heb nu een plekje in jouw heden

Ik had een flatje in de Biezen

ik woonde daar toch ruim twee jaar

en al die tijd bleven de buren

vreemden voor mij en voor elkaar

achter die gesloten deuren

achter die gesloten blik

wachten de gewonde harten

van mensen zoals jij en ik

zet die ene stap…

Soms ben ik zelf een land vol vreemden

mijn eigen hart een afrikaan

mijn gedachten zijn chinezen

en mijn joodse voet wil hier vandaan

Misschien is bang zijn voor een ander

zoiets als bang zijn voor een spin

het lijkt alsof het komt van buiten

terwijl het komt van binnenin

je bent verschillend van een ander

maar die is nooit jouw tegendeel

ben je het zat nu, al het vluchten

voor je eigen spiegelbeeld

zet die ene stap…

Liedjes live

Dit wordt een tekst  over liedjes.

‘December’ is een lied gebaseerd op een droom, met een nogal kubistische tekst, waar een ‘grote zwarte neger’ in voorkomt. Als symbool van iets buitengewoon heilzaams, dus dat mag.

Leonard Cohen is mijn grootste voorbeeld als het over ‘teksten schrijven’ gaat. Een paar regels in mijn hertaling van ‘Hallelujah’ vind ik bijna goed genoeg. De twee stoelen die er waren, waren voor Lara Willems op gitaar, en voor mijn bongo’s, en ik vond het wel een goed nummer om op mijn knieën te zingen.

In dit liedje wilde ik Sjax de Bekker’s  band ‘Circus Hagelslag’ laten meespelen, zonder dat ze ervoor gerepeteerd hadden, en zonder akkoordenschema’s voor hun neus. Het heeft dus voor het refrein dezelfde akkoorden als voor het couplet. Leo de Kruis kwam uit het publiek om de vleugel te bedienen.

Een gelegenheidslied voor de Nijmeegse Vredesweek in 2015.

Broederlijke samenzang van Syriërs en Nederlanders in de Muze in Malden.

Lied over de Duitse cultheld Gerhard Gundermann.

Mijn manier om uit de kast te komen als bisexuele man.

Tekeningen

Ik ben altijd gefascineerd geweest door kunstenaars die snel en trefzeker naar de waarneming kunnen tekenen, zoals Rembrandt en Picasso. Toen ik merkte dat ik dat niveau niet haalde en de frustratie daarover mijn tekenplezier vergalde, ben ik het meer als meditatie gaan benaderen, als een manier om op een dieper niveau contact te maken met het zichtbare. Of om het wat simpeler te zeggen: als vissen. Een hengel uitgooien en opmerkzaam blijven. Af en toe haal je wat op, en als dat niet gebeurt dan ben je toch even met stilte en aandacht aan het leven geweest. Het jongste werk staat bovenaan, en onderaan zie je het prille begin.

 

Molenstraat Nijmegen, 2017. potlood
Elshof, 2017, ballpoint
Snelweg, 2016, penseel en inkt

Boom, Wirh-au-Val, 2016, penseel en inkt

Akker bij Malden, 2016, penseel en inkt
Familie aan tafel, 2016, penseel en inkt

Aquarellen

Een goede aquarel heeft minstens zoveel kracht als een olieverfschilderij, maar een aquarel is veel gemakkelijker te verknallen. Toen ik er dertig jaar geleden mee begon, ergerde ik me er groen en geel aan dat het nooit werd zoals ik wilde: je hebt niet de controle van bijvoorbeeld olieverf, water is een heel grillig medium. Op een gegeven moment gaf ik het gewoon op om iets verbluffends te willen maken: de verbinding met de natuur die ik erin gewaarwerd, vond ik eigenlijk al mooi genoeg. Anderhalf uur lang op een krukje naar dezelfde boom turen, dan gebeurt er wel iets tussen jou en die boom… en in die verbinding met de natuur ontdekte ik het plezier en de scheppende energie in ‘geen controle hebben’. En toen was het feest.

Aquarel en wasco
Boeddha in de tuin, 2017
Gate gate paragate parasamgate bodhisoha, 2017
Gouvia (2004)
Elyzeese Velden (2017)
Klosterneuburg (2008)
Interieur (2017)